//////

WAŁY OBRONNE CELTYCKICH GRODÓW

Wały obronne celtyckich grodów stanowiły kolejny etap w roz­woju fortyfikacji. Opierały się one na udoskonalonej drewnianej konstrukcji ramowej, zbliżonej do izbicowej, stosowanej w gro­dach kultury łużyckiej. Drewniane belki kładziono przemiennymi warstwami wzdłuż i w poprzek, a powstałe w ‚ten sposób puste kwatery, jakby ramy, wypełniano kamieniami i gliną. W miej­scach krzyżowania się belki zbijano żelaznymi gwoździami (do wałów bawarskiego grodu w Manching użyto, jak się oblicza, około 30 t gwoździ). Tę zasadniczą część umocnień oblicowywał jeszcze rzeczywisty mur kamienny (bez zaprawy), w niewielkich odstępach spinany pionowymi belkami, wiązanymi przez kłody poziome, wpuszczane w masyw wału. Lico fortyfikacji było więc przede wszystkim kamienne, z niewielką ilością drewna, co utrudniało podpalenie obwarowań. Mur taki nazywano mur e m g a 11 i j s k i m (murus gallicus), od grodowych umocnień Celtów z terenu Francji, czyli Gallów.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

error: Content is protected !!